Historia:

Początki osadnictwa w Czarnochowicach sięgają młodszej epoki kamienia, neolitu (5000-1700 lat przed naszą erą) i związane są z osadnictwem północnej części Wieliczki. Zlokalizowane było przy północnym odcinku "prasołki", historycznym szlaku kupców solnych, biegnącym przez Wieliczkę na południe ku Orawie i Węgrom. Pierwsza wzmianka o Czarnochowicach pochodzi z 1399 roku, kiedy to Marek z Czarnochowic zapisuje swojej żonie 70 grzywien wiana i posagu na połowie wsi, która była jego własnością szlachecką. Pomiędzy 1399 a 1484 rokiem natrafimy w źródłach pisanych na szereg wzmianek dotyczących obecności tej rodziny w Czarnochowicach. Z początkiem XVI wieku właścicielami wsi byli Erazm i Feliks z rodziny Krupków, a już od połowy XVI wieku rodzina Zaborskich. Od 1591 roku i przez ponad sto lat wieś należy do majątku Lubomirskich. W okresie zaborów (1772-1918) Czarnochowice należały do zaboru austriackiego, zwanego Galicją, do cyrkułu bocheńskiego. Na początku XIX wieku jej właścicielami byli Tekla i Józef Zdzieńscy, a następnie Niedzielscy. Z końcem XIX wieku w Czarnochowicach pojawiła się inteligencja wiejska. Znaleźli się pierwsi wykształceni nauczyciele i księża m.in. ks. Franciszek Szewczyk, proboszcz w Płazie k. Chrzanowa, ofiarodawca obrazu Matki Bożej Pocieszenia, który zapoczątkował budowę miejscowego kościoła. W 1902 roku powstała Czytelnia Towarzyska Szkoły Ludowej. W 1905 roku zorganizowano Szkołę Ludową, jednoklasową czterostopniową, powstało Kółko Rolnicze i Ochotnicza Straż Pożarna. W 1934 roku dzięki środkom z Kasy Stewczyka, wkładowi OSP oraz mieszkańców odbyła się uroczystość otwarcia Domu Ludowego.